spot_img

Владета Јеротиќ: Важно е децата да имаат обврски од тригодишна возраст

- Advertisement -

Академик Владета Јеротиќ е човек кој не треба да се запознава со читателите. Тој е личност од посебен формат и старец во вистинска смисла. Ерудит со интелектуална несебичност, прониклив поглед и нежен збор. Невропсихијатар, психолог и психотерапевт, писател, книжевен критичар и есеист, познавач кој со собирање мудрост и огромно работно и животно искуство навлезе во мистериозните предели на религијата, филозофијата и литературата и во својата работа ја прифати културата и науката.
Од него можете многу да научите кога ќе го прочитате следниов текст од detinjarije.com :

„Нормално е млад човек да има желби, не е добро да ги нема. Добро е што постарите очекуваат нешто од младите, а добро е и што младите знаат дека се очекувани. Дали сето тоа ќе се оствари и тие желби и тие нивни можности е големо прашање. Многу зависи од т.н процесот на индивидуација што трае цел живот.
Прашањето за младоста е нешто што не е доволно определено. Се вели дека духот е секогаш млад, а човекот е тричлено суштество. Се состои од тело, душа и дух. Годините не мора да значат многу. Ги имаш старите во младоста, во добра смисла на зборот и во лоша смисла на зборот, а ги имаш и младите во нивната старост кои исто така изгледаат млади од една страна, но не се. И тие сакаат да се преправаат дека се млади. Значи, тоа е одговорот: како ќе се одвива процесот на индивидуација кај младите зависи од многу, но и од очекувањата на постарите.

Всушност, процесот зависи првенствено од родителите. Тоа може да се разбере и од средината во која се наоѓа еден млад човек. Родителите се одговорни за започнување на процесот на индивидуација. Се подразбира дека секој доаѓа на светот со одредена виталност и способност да го води тој процес, а сепак самиот човек го води. Тој е исто така воден, тоа е дијалектиката помеѓу водењето. Што да се води? Водете се прво. Ако сакате да водите некој друг, водете се пред се себеси. Научете да се водите себеси, а потоа претпоставувам дека ќе можете да ги водите и другите. Едната страна не е добра, онаа ако секогаш нè оставаат другите да не водат. Тоа не е добро, затоа што тогаш родителите се тие кои прекумерно не водеа да го поминеме времето кога човекот треба да почне да се води себеси.

Обврските што им се даваат на децата од тригодишна возраст се многу важни. Да не кажуваме претходно, но околу тригодишна возраст, детето треба да извршува некои должности. Секако, ако се претстави добро, може да се пофали. Децата треба да бидат пофалени дури и кога не го направиле она што треба. До трета, четврта година, што се вели, децата секогаш треба да се фалат. Ако нешто не прават добро, покажете им по втор пат, трет пат, а потоа кога ќе направат добро, пофалете ги. Ако не му оди, воопшто не треба да го карате, туку само покажете му повторно.

Потоа доаѓа адолесценцијата, млада возраст полна со кризи. Во адолесценцијата се поставуваат темелите… Всушност, во детството се поставуваат основите на идната личност, но адолесцентната возраст е таа која или ќе ги засили позитивните почетоци во детството, или ќе го сврти понатаму во негативна насока. , ако почнало негативно. Оттука и важноста на родителската, пред сè взаемната љубов на родителите. Многу зависи од тоа колку самите деца подоцна ќе можат да ја запознаат таа адолесценција.
Како што знаете, денешната адолесценција е полна со кризи. Велат дека т.н примитивните народи од Африка и некои други примитивни земји ја немаат оваа криза. Не ми се допаѓа поимот примитив, бидејќи одамна беше откриено дека т.н Примитивните народи не се примитивни, почнувајќи од уметноста и она што го оставиле зад себе, а и начинот на живот, начин на однесување и размислување… Не знаеме што е примитивност. Да, има нешто примитивно. Може да се каже „примитивно“ во позитивна смисла, а потоа и во негативна смисла. Гледате како едноставен термин како примитив може да има повеќе значења. Претежно позитивни и негативни. Значи, адолесценцијата е време на криза. Во тие т.н во примитивните земји, етнолозите не наоѓаа кризи, бидејќи сè се случуваше брзо, почнувајќи од бракот и бракот во тие земји. Топла клима во исто време! Жените имаат деца на млада возраст, секој маж има своја обврска, па тие семејства растеле во услови каде што немало криза. Кризата ја донесе цивилизацијата на Европа, велат некои антрополози. Се разбира, сега е постојана криза и нема враќање назад, особено нема воздишки за поранешните времиња.

Сега сè почнува доцна, вклучително и адолесценцијата во психолошка смисла. Физички, тоа е навремено, дури и прерано и кај девојчињата и кај момчињата. Денес постои голема разлика помеѓу менталниот и физичкиот развој. Овој психолошки развој започнува во младоста денес подоцна и продолжува многу побавно отколку порано. Во наше време, кога студирав невропсихијатрија, адолесценцијата требаше да заврши околу дваесеттата година од животот. Нашироко се смета дека адолесценцијата трае до дваесет и петгодишна возраст. Дали ќе продолжи да се продолжува? Значи некој ќе биде адолесцент на дваесет и осум или триесет години? Секако дека има тинејџери цел живот. Ако се креатори, тогаш е добро, затоа што тогаш во нив зборува детето на играта – хомо луденс, но ако не се креатори, тогаш се инфантилни. Тие покажуваат детски карактеристики дури и во постарите години.

Само внимавајте, овде не можеме да правиме остри граници. И т.н зрелите луѓе понекогаш се однесуваат како деца. Не можеме да го сметаме за сериозна патологија. Секако, доста е важно што работи тој човек, каква работа работи, дали е инфантилен педагог или инфантилен политичар. Тоа веќе не е добро“.
На прашањето што ќе им каже на младите денес и по кој пат треба да одат, тој одговори:

„Не можат а да не се изгубат! Секој од време на време наидува на ќорсокак. Важно е само да се излезе од него. И како ќе излеземе кога не знаеме како влеговме? И кога влеговме и препознавме дека е погрешен пат и ќорсокак, можеше да излеземе. Ако не го препознаеме, остануваме на погрешен пат многу долго.
Секогаш имало правилни и погрешни патеки, но тие се вкрстувале. Така и правиот пат порано можеше да се сврти, а погрешниот пат сам си дојде на вистинскиот пат. Тоа се случи во историјата на човештвото. Секако, така беше и со државите. Одиш, одиш на вистинскиот пат некое време, потоа се уморуваш да одиш на вистинскиот пат и да бидеш добар, па потоа правиш нешто, а тоа што го правиш понекогаш е прашање на игра. Пред малку рековме: -човек си игра. Сите играме. Единствено е важно дали таа игра има нешто креативно и вредно во себе или, како што реков претходно, е инфантилна игра која не води кон ништо.

Пораката е секогаш иста: Бидете свои! Научете што е индивидуација, а потоа обожение во христијанството. Индивидуацијата не го исклучува обожението, а обожението по секоја цена не ја вклучува индивидуацијата. Имаше христијански светци кои не мораа да го водат тој напорен пат на индивидуализација, кој има многу пречки. Како што знаете, тоа е идеја на Јунг. Прво тоа е сенка, второ личност. Човек се појавува пред другите луѓе секогаш со маска. Ако таа маска остане во куќата, во семејството, тогаш тоа е веќе посериозна патологија. Универзитетскиот професор на кој сите му се поклонуваат, тој секогаш е господин професор. Ако го одржува ваквото однесување дома, тогаш така треба да се однесуваат и неговата сопруга и децата, а тој мисли дека треба да се однесуваат, а тоа не е добро. Тоа е уште посериозна патологија. Постојат и други пречки на патот кон индивидуализацијата.

Тоа е вистинскиот пат до вашата личност. Никогаш не се постигнува целосно. Промените се секогаш неопходни. Мора да се менуваме во текот на животот и кога се вели биди свој Петар Петровиќ, Павле Павловиќ, а тоа не значи дека овој Петар Петровиќ не може и не треба да се менува во текот на својот живот. Се менуваме на подобро, се менуваме на полошо, најчесто и двете. Тоа треба повторно да се препознае и повторно сме во основата: запознај се себеси“.

- Advertisement -
spot_imgspot_img
spot_img

ПОСЛЕДНИ ВЕСТИ

ПОВРЗАНИ ВЕСТИ